Wathneshús - Gamla Símstöð
Húsið er reist árið 1894 sem íbúðarhús norska athafnamannsins Ottó Wathne. Það þótti mjög glæsilegt að allri gerð og var einstaklega tæknivætt og vel búið žęgindum. Gerð var fullkomin vatnsveita fyir húsið og bæði heitt og kalt rennandi vatn á öllum hæðum. Hitunarvél var í kjallaranum auk reykofns og í stofunum voru storeflis ljóskrónur og tveir opnir marmaraarnar. Rennihlerar voru fyrir gluggum og sjást þeir enn sumstaðar í húsinu. Húsið var skreytt utan með útskurði og garðurinn umhverfis það skipt í stalla og steinlímdir veggir fram undir stöllunum. Húsgrindin kom tilhöggin frá Noregi og tók um hálft ár að fullgera húsið. Auk trésmiða og grjótvinnumanna unnu við húsið tveir steinhöggvarar, einn maskínumeistari og járnsmiður og einn málari. Ottó lést árið 1898 og eftir það flutti bróðir hans, Friðrik Wathne inn í það.. Einnig bjó þar ekkja Ottós, Guðrún Wathne þegar hún var á Seyðisfirði.
Árið 1906 keypti Stóra Norræna Ritsímafélagið húsið af hlutafélaginu "Otto Wathnes Arvingar". Stóra Norræna átti og rak ritsíma-sæstrenginn sem lagður var milli Seyðisfjarðar og meginlandsins og hafði ritsímastöð í húsinu. Landstjórninn rak hins vegar landlínuna sem lá norður um land til Reykjavíkur. Sæstrengurinn nýttist eingöngu til skeytasendinga, en landlínan var jafnframt talsímalína og er upphaf Landsímans rakin til opnunar landlínunnar 29. september 1906. Landstjórnin keypti húsið 1926 og árið 1935 var sett upp loftskeytastöð í húsinu auk þess sem Pósturinn flutti inn í það. Póstur og Sími flutti úr húsinu árið 1973 og þremur árum seinna gaf Póst og Símamálastofnun Seyðisfjarðarkaupstað húsið undir safn. Húsið hefur síðan verið notað sem ráðhús bæjarins, en eftir stofnun Tækniminjasafns Austurlands árið 1984 hefur safnið smám saman verið að flytja starfsemi sína inn í húsið. Það hefur nú efri hæð og hálfan kjallarann til umráða. Á efri hæð er sýningin "14 ár- Innreið nútímans" sem beinir sjónum að heimastjórnarárunum 1904-1918 og er saga fjarskipta þar mjög áberandi.